Polityka bezpiecznego rozwoju

Polityka bezpiecznego rozwoju definiuje obowiązkowe wymagania bezpieczeństwa dla wszystkich inicjatyw rozwoju oprogramowania i systemów w organizacji. Jej głównym celem jest zapewnienie, że ryzyka bezpieczeństwa są proaktywnie identyfikowane, oceniane i ograniczane w całym cyklu życia rozwoju oprogramowania (SDLC), niezależnie od tego, czy produkty są tworzone wewnętrznie, zlecane stronom trzecim, czy integrują komponenty open-source. Polityka ma zastosowanie do każdego środowiska związanego z rozwojem oprogramowania: rozwoju, testów, stagingu, środowiska przedprodukcyjnego, a także do wszystkich interesariuszy, w tym programistów, właścicieli produktu, DevOps, QA, architektów, kierowników projektów, wykonawców, dostawców i dostawców usług. Kluczowym elementem polityki jest kompleksowe osadzanie zabezpieczeń technicznych na każdym etapie rozwoju. Od definiowania wymagań, przez bezpieczne projektowanie, implementację, testowanie i wdrożenie, polityka ustanawia i egzekwuje praktyki bezpiecznego kodowania zgodne z autorytatywnymi źródłami, takimi jak OWASP, SANS, CWE oraz SEI CERT, a także odpowiednimi najlepszymi praktykami specyficznymi dla języka. Walidacja kontroli nie jest opcjonalna: cały kod musi przejść ocenę wzajemną oraz zautomatyzowaną analizę bezpieczeństwa przed trafieniem do środowiska produkcyjnego, aby zapewnić wczesną i kompleksową remediację. Wykorzystanie kodu open-source i stron trzecich jest ściśle zarządzane poprzez zatwierdzanie, analizę składu oprogramowania, przeglądy licencji oraz skanowanie podatności. Role i odpowiedzialności są jasno określone dla wszystkich stron. Dyrektor ds. bezpieczeństwa informacji (CISO) nadzoruje egzekwowanie polityki oraz zatwierdza standardy bezpiecznego kodowania i decyzje dotyczące odstępstw. Kierownicy ds. bezpieczeństwa aplikacji lub menedżerowie DevSecOps odpowiadają za opracowanie wytycznych, integrację testów bezpieczeństwa w potoki CI/CD oraz definiowanie protokołów remediacji. Programiści i inżynierowie oprogramowania mają obowiązek stosować praktyki bezpiecznego kodowania, uczestniczyć w szkoleniach z zakresu świadomości bezpieczeństwa specyficznych dla roli oraz brać udział w przeglądach kodu. Właściciele produktu i kierownicy projektów odpowiadają za uwzględnienie bezpieczeństwa w wymaganiach projektowych oraz zapewnienie odpowiednich zasobów. Zespoły IT i infrastruktury muszą zabezpieczać wszystkie środowiska rozwojowe i stagingowe, egzekwować zasadę najmniejszych uprawnień oraz monitorować nieuprawnione/nieplanowane zmiany, natomiast zewnętrzni programiści muszą dostarczać dowód z audytu jakości kodu i zgodności z protokołami bezpieczeństwa organizacji. Polityka ustanawia jasne wymagania ładu, takie jak stosowanie zatwierdzonych systemów kontroli wersji z wymuszoną kontrolą dostępu, ścieżką audytu oraz zabezpieczeniami promowania kodu. Bezpieczeństwo jest wbudowane zarówno w tradycyjne, jak i zwinne przepływy pracy rozwoju, z wymaganymi działaniami obejmującymi przegląd architektury bezpieczeństwa, modelowanie zagrożeń, analizę statyczną i dynamiczną (SAST/DAST), podpisywanie kodu oraz staranne zarządzanie sekretami i danymi uwierzytelniającymi. Procesy zarządzania wyjątkami są szczegółowo opisane: gdy ograniczenia uniemożliwiają pełne przestrzeganie, wyjątki bezpieczeństwa wymagają formalnego uzasadnienia, udokumentowanej analizy ryzyka, kontroli kompensacyjnych oraz cyklu przeglądu/zatwierdzania z udziałem kierowników ds. bezpieczeństwa i CISO. Wszystkie takie odstępstwa są regularnie przeglądane i obejmowane działaniami naprawczymi. Regularne przeglądy i aktualizacje polityki są wymagane w odpowiedzi na zmiany metodyk, poważne incydenty bezpieczeństwa, zmiany regulacyjne lub pojawiające się normy branżowe (takie jak OWASP Top 10 lub SLSA). Rewizje są kontrolowane, wersjonowane i komunikowane oficjalnymi kanałami, zapewniając świadomość i rozliczalność w całej organizacji. To rygorystyczne podejście zapewnia organizacji solidne, audytowalne i zgodne z normami podstawy bezpiecznego rozwoju.